Ρήμα ευÏείας χÏήσεως στο γÏαπτό αλλά και στον Ï€ÏοφοÏικό λόγο, το Ï„ÏιτοπÏόσωπο
αφοÏά/σχετίζονται με
(απαντά μόνο στον ενεστώτα και τον παÏατατικό) Ï€Ïοκαλεί διάσταση απόψεων εν συγκÏίσει με τον ενδεδειγμÎνο Ï„Ïόπο σÏνταξής του.
Σημείο Ï„Ïιβής αποτελεί το εάν το Ïήμα αφοÏÏŽ είναι απλώς
μεταβατικό
και συντάσσεται με αιτιατική —όπως όλοι παÏαδÎχονται— ή είναι και
αμετάβατο
(στην πεÏίπτωση αυτήν ακολουθείται από την Ï€Ïόθεση
σε
).
Î Ïιν εκφÏάσουμε συγκεκÏιμÎνη άποψη επί του θÎματος, κÏίνουμε σκόπιμη τη σημασιολογική Ï€ÏοσÎγγιση Ï„Î¿Ï Ï…Ï€ÏŒ εξÎταση Ïήματος, τόσο στην αÏχαία όσο και στη νÎα ελληνική γλώσσα.
Στην αÏχαία ελληνική, το Ïήμα
αφοÏÏŽ
(
αφοÏάω
) είχε την Îννοια Ï„Î¿Ï Î±Ï€Î¿ÏƒÏ„ÏÎφω το βλÎμμα μου από όλα τα άλλα και το κατευθÏνω Ï€Ïος Îνα σημείο, παÏατηÏÏŽ κάτι, βλÎπω καθαÏά κάτι, κοιτάζω σταθεÏά ή Ï€Ïοσεκτικά κάτι, συγκεντÏώνω την Ï€Ïοσοχή μου σε κάτι.
Στη νÎα ελληνική, το Ï„ÏιτοπÏόσωπο Ïήμα
αφοÏά
σημαίνει αναφÎÏεται σε κάτι, σχετίζεται ή συνδÎεται με κάτι, ανήκει στα ενδιαφÎÏοντα κάποιου, σχετίζεται με την ιδιότητα ή εμπίπτει στην αÏμοδιότητα κάποιου.
Τελώντας πλÎον εν γνώσει του ÏƒÎ·Î¼Î±ÏƒÎ¹Î¿Î»Î¿Î³Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€ÎµÏιεχομÎνου Ï„Î¿Ï Î±Ï†Î¿ÏÏŽ, μποÏοÏμε να εξετάσουμε το ζήτημα της σÏνταξης αυτοÏ.
Από οÏισμÎνους Ï€Ïοβάλλεται ο ισχυÏισμός ότι η σÏνταξη του Ïήματος αφοÏÏŽ με την Ï€Ïόθεση
σε
είναι αφενός μεν λογιότεÏη και πιο Ï€ÏοσεγμÎνη, αφετÎÏου δε δικαιολογημÎνη εξαιτίας της κοινής σημασιολογικής αφετηÏίας του Ïήματος Î±Ï…Ï„Î¿Ï Î¼Îµ τα αμετάβατα Ïήματα αποβλÎπω και αποσκοπώ, που ακολουθοÏνται πάντα από την Ï€Ïόθεση σε.
Οι υποστηÏικτÎÏ‚ της αντίθετης άποψης —με τους οποίους συμφωνοÏμε— θεωÏοÏν ότι η σÏνταξη του Ïήματος αφοÏÏŽ με την Ï€Ïόθεση σε μαÏτυÏεί τυπολατÏία και σχολαστικότητα, δεδομÎνου μάλιστα ότι το αφοÏÏŽ, κατά γενική ομολογία, δεν Îχει πλÎον τη σημασία Ï„Î¿Ï Î±Ï€Î¿Î²Î»Îπω ή αποσκοπώ σε κάτι.
Βάσει των ανωτÎÏω, η
οÏθή σÏνταξη
Ï„Î¿Ï Î±Ï†Î¿ÏÏŽ στ...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr