ΜυθιστόÏημα, ποίηση, ζωγÏαφική, λιμπÏÎτο, θÎατÏο, κινηματογÏάφος, ηθοποιία και σκηνογÏαφία: πόσες ήταν άÏαγε οι Ï„Îχνες που υπηÏÎτησε ο Ζαν Κοκτώ, ο πολυκαλλιτÎχνης της ανυποχώÏητης ακινησίας και του συνεχοÏÏ‚ πειÏαματισμοÏ, ο άνθÏωπος που φοβόταν όσο τίποτε άλλο την τυποποίηση και την επανάληψη, βάζοντας φωτιά, Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Î¬Î»Î»Ï‰Î½, ακόμα και στο στÏατόπεδο των υπεÏÏεαλιστών;
Στον εμπνευσμÎνο αυτόν ΠαÏιζιάνο, που γεννήθηκε το 1889 και Ï€Îθανε σε ηλικία 74 χÏόνων, είναι εξ ολοκλήÏου αφιεÏωμÎνο το τεÏχος του πεÏÎ¹Î¿Î´Î¹ÎºÎ¿Ï Â«ÎÎα Εστία», το οποίο μόλις κυκλοφόÏησε με επιμÎλεια της Αντιγόνης ΒλαβιανοÏ.
Ο Κοκτώ ήταν γιος εÏποÏου συμβολαιογÏάφου (η αυτοκτονία του πατÎÏα υπήÏξε χÏόνιο Ï„ÏαÏμα) και αποφοίτησε από το ΛÏκειο ΚοντοÏσÎ. Με την ποίηση ξεκίνησε μόλις στα δεκαοκτώ του χÏόνια, δημοσιεÏοντας τη συλλογή «Το λυχνάÏι του Αλαντίν» (1909).
ΑÏκετά χÏόνια αÏγότεÏα κυκλοφόÏησε το Ï€Ïώτο του μυθιστόÏημα με τίτλο «Θωμάς ο απατεώνας» (1923). Την ίδια εποχή ξεκίνησε τη σταδιοδÏομία του στο θÎατÏο με τους «Îεόνυμφους του Î ÏÏγου του Άιφελ».
Ο Κοκτώ αγωνίστηκε πάντα για την Ï€Ïοώθηση του Ï€ÏωτοποÏÎ¹Î±ÎºÎ¿Ï ÎºÎ±Î¹ του μη αναμενόμενου, συνομίλησε όχι μόνο με τον υπεÏÏεαλισμό (στις τάξεις του οποίου Ï€Ïοκάλεσε πλήθος κατηγοÏίες και αντιδÏάσεις), αλλά και με άλλες εκδοχÎÏ‚ του μοντεÏÎ½Î¹ÏƒÏ„Î¹ÎºÎ¿Ï ÎºÎ¹Î½Î®Î¼Î±Ï„Î¿Ï‚, όπως ο κυβισμός, ο ντανταϊσμός και ο φουτουÏισμός.
Πίστευε σε όλη του τη ζωή πως η Ï„Îχνη καθοδηγείται από εσώτεÏες, σκοτεινÎÏ‚ δυνάμεις κι ÎγÏαψε πολλÎÏ‚ φοÏÎÏ‚ για το θάνατο, τον οποίον αντιμετώπιζε ως μια διαφοÏετική όψη της ζωής.
ΣυνεÏγάστηκε με εικαστικοÏÏ‚ και μουσικοÏÏ‚ όπως ο Πικάσο και ο ΕÏίκ Σατί, ενώ λογοτεχνικά τον επηÏÎασαν ο Εντμόν Ροστάν, ο Ραϊμόν ΡαντιγκΠκαι ο ΑντÏΠΖιντ.
ΥπήÏξε φίλος του ΜαÏσÎλ Î Ïουστ και του Ζαν Ουγκό, δισÎγγονου του ΒικτόÏ. Από το 1937 ως το θάνατό του είχε εÏωτικό δεσμό με τον ηθοποιό Ζαν ΜαÏÎ.
«Η υπαÏξιακή αγωνία ενός ποιητή δεν αναιÏεί την κοινωνικότητά του» παÏατηÏεί η Αντιγόνη Î’Î»Î±Î²Î¹Î±Î½Î¿Ï ÏƒÏ„Î¿ εισαγωγ...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr