Ένα από τα συχνότεÏα και πλÎον δυσεπίλυτα Ï€Ïοβλήματα που καλοÏνται να αντιμετωπίσουν οι χÏήστες της νÎας ελληνικής γλώσσας είναι αυτό που αφοÏά τον ενδεδειγμÎνο Ï„Ïόπο γÏαφής διαφόÏων λεκτικών συνόλων, δηλαδή το εάν Ï€ÏÎπει να γÏάφονται με μία λÎξη ή με δÏο λÎξεις.
ΣÏμφωνα με την παγκοίνως γνωστή Îεοελληνική ΓÏαμματική του ΟÏÎ³Î±Î½Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï Î•ÎºÎ´ÏŒÏƒÎµÏ‰Ï‚ Διδακτικών Βιβλίων (αναπÏοσαÏμογή της ΜικÏής Îεοελληνικής ΓÏαμματικής του Μανόλη ΤÏιανταφυλλίδη), γÏάφονται με
μία λÎξη
:
Τα
απόλυτα αÏιθμητικά
από το 13 Îως το 19:
δεκατÏείς – δεκατÏία, δεκατÎσσεÏις – δεκατÎσσεÏα, δεκαπÎντε, δεκαÎξι (δεκάξι), δεκαεπτά (δεκαεφτά), δεκαοκτώ (δεκαοχτώ), δεκαεννÎα (δεκαεννιά).
Οι
αντωνυμίες
καθÎνας – καθεμία (καθεμιά) – καθÎνα, καθετί, κατιτί, οποιοσδήποτε – οποιαδήποτε – οποιοδήποτε, οσοσδήποτε – οσηδήποτε – οσοδήποτε, οτιδήποτε.
Τα
άκλιτα
απαÏχής, απεναντίας, απευθείας, αφότου, αφοÏ, δηλαδή, διαμιάς, ειδάλλως (ειδαλλιώς), ειδεμή, ενόσω, εντάξει, ενώ, εξαιτίας, εξάλλου, εξαÏχής, το ίδιο, επικεφαλής, επιτÎλους, καθαυτό, καθεξής, καλημÎÏα, καληνÏχτα, καλησπÎÏα, καληώÏα, καταγής, κατευθείαν, κιόλας, μεμιάς, μολαταÏτα, μόλο
(συνοδευόμενο πάντα από το
που
)
, μολονότι, ολημÎÏα
(ολημεÏίς), οληνÏχτα, ολωσδιόλου, οπουδήποτε, οπωσδήποτε, Ï€Ïοπάντων, υπόψη, ωστόσο.
Η
Ï€Ïόθεση
σε
με τη γενική και την αιτιατική του άÏθÏου (σε+του=στου, σε+της=στης, σε+τον=στον, σε+την=στην, σε+το=στο):
στου φίλου μου, στον αφÏÏŒ της θάλασσας, στο πεζοÏλι της εκκλησίας.
Βεβαίως, η
αντωνυμία
σου
γÏάφεται χωÏιστά και με απόστÏοφο:
σ’ το δίνω, σ’ το Îστειλα.
ΓÏάφονται με
δÏο λÎξεις
:
καλώς ÏŒÏισες, καλώς τον (την, το), μετά χαÏάς, Ï„Îλος πάντω...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr