Î Ïιν οκτώ χÏόνια, ο φωτογÏάφος Omar Z. Robles άφησε τη γενÎτειÏά του, το ΠουÎÏτο Ρίκο, για τη ÎÎα ΥόÏκη. Î Ïόσφατα επÎστÏεψε σπίτι του για διακοπÎÏ‚. Κι αυτό που είδε ήταν μια δÏσκολη Ï€Ïαγματικότητα.
Ο Robles είχε φωτογÏαφίσει και στο παÏελθόν χοÏεÏÏ„Ïιες και χοÏευτÎÏ‚ μπαλÎτου, την τελευταία φοÏά μετά τον Κυκλώνα ΜαÏία. Πάντα σε καθημεÏινό πεÏιβάλλον, όχι σε αίθουσες ÎºÎ»Î±ÏƒÎ¹ÎºÎ¿Ï Ï‡Î¿ÏοÏ. Η παÏατεταμÎνη παÏαμονή του αυτή τη φοÏά του επÎÏ„Ïεψε να δει την τοπική Ï€Ïαγματικότητα πιο βαθιά. Διαπίστωσε μια βÏαδεία παÏακμή που χÏονολογείται Ï€Ïιν από το κτÏπημα του κυκλώνα.
«Τα μÎÏη στα οποία στάθηκα μάÏτυÏας στη νεότητά μου γίνονται πόλεις-φαντάσματα, σαν κάτι να τα Ï„Ïώει από τα μÎσα. Με την αναχώÏησή τους, οι μνήμες της συλλογικής ιστοÏίας μας εξαφανίζονται επίσης» ÎγÏαψε. «ΥποχÏεωνόμαστε να βλÎπουμε τη χώÏα μας να καταÏÏÎει, στην κυÏιολεξία. Με την ανυπαÏξία κάποιου που θα αναστηλώσει αυτοÏÏ‚ τους χώÏους, οι ΠοÏτοÏικάνοι γίνονται τα θÏματα ενός Î¿Î¹ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼Î¹ÎºÎ¿Ï ÎºÎ±Î¹ Î¿Î¹ÎºÎ¿Î»Î¿Î³Î¹ÎºÎ¿Ï ÏˆÏ…Ï‡ÏÎ¿Ï Ï€Î¿Î»Îμου που τους σκοτώνει σιωπηÏά και απαλά. Με επηÏÎασε, κι όμως ήμουν εκεί για λίγες εβδομάδες. ΕιλικÏινά, δεν μποÏÏŽ να φανταστώ τον συναισθηματικό αντίκτυπο που Îχουν, καθημεÏινά, αυτÎÏ‚ οι εικόνες στους συμπολίτες μου».
Οι χοÏεÏÏ„Ïιες και οι χοÏευτÎÏ‚ πόζαÏαν μÎσα σε εγκαταλελειμμÎνα σπίτια και θÎατÏα, σε σκάλες που σήμεÏα δεν οδηγοÏν πουθενά, πάνω σε λοφάκια μπάζα. ΜπÏοστά στον φακό του Robles, που ήταν οπλισμÎνος με 35άÏι φιλμ.
Αυτή η σειÏά φωτογÏαφιών κοιτάζει καταπÏόσωπο τα αποτελÎσματα της αμÎλειας, με τους χοÏευτÎÏ‚ να συμβολίζουν τη δÏναμη των ΠοÏτοÏικάνων καθώς κÏατιόνται γεÏά από την ιστοÏία τους.
«Μαζί με τους χοÏευτÎÏ‚, κάναμε κατάληψη και επαναδιεκδικήσαμε αυτοÏÏ‚ τους χώÏους για λίγα λεπτά. Ίσως, κάνοντας μια Ï€Ïοσπάθεια για αποχαιÏετισμό ή, πιθανά, βάζοντας σπόÏο για Îνα ελπιδοφόÏο αÏÏιο» λÎει ο Robles. «Ως καλλιτÎχνες, είναι καμιά φοÏά καθήκον μας να εκφÏάσουμε τον πόνο που αισθανόμαστε μÎσα και να ελπίζουμε ότι μποÏοÏμε να βοηθήσουμε στο ...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr