Τα δίψηφα σÏμφωνα
μπ
,
ντ
,
γκ
δε χωÏίζονται στο συλλαβισμό:
Î-μπο-Ïος, Ï€Î-ντε, α-γκί-στÏι, Î-ντο-μο, μπα-γκÎ-τα, ξε-ντÏ-νω, μπα-μπάς, μου-γκÏί-ζω, α-μπÎ-λι, ξÎ-μπαÏ-κος, ε-γκα-λώ, ε-ντεί-νω, ντα-ντά, ντό-μπÏος, μπου-μποÏ-κι.
Εάν Ï€Ïοηγείται αυτών άλλο σÏμφωνο, τότε χωÏίζονται από αυτό:
μπαÏ-μποÏ-νι, κα-βουÏ-ντί-ζω.
ΔÏο όμοια σÏμφωνα
πάντοτε χωÏίζονται:
συλ-λα-βή, εν-νιά,
θάÏ-Ïος, άμ-μος, άγ-γε-λος, άλ-λος, θά-λασ-σα.
Όταν
Ï„Ïία ή πεÏισσότεÏα σÏμφωνα
βÏίσκονται ανάμεσα σε δÏο φωνήεντα, διφθόγγους ή συνδυασμοÏÏ‚ (ακολουθίες), συλλαβίζονται με το δεÏτεÏο φωνήεν, δίφθογγο ή συνδυασμό, εφόσον
αÏχίζει
λÎξη της Ελληνικής τουλάχιστον από τα δÏο Ï€Ïώτα εξ αυτών:
ά-στÏο, ε-χθÏι-κός,
αι-σχÏός, σφυ-Ïί-χτÏα, κά-στÏο, η-λε-κτÏι-σμός
,
νε-Ïα-ντζιά
.
Εάν
δεν αÏχίζει
λÎξη της Ελληνικής, τότε τα εν λόγω σÏμφωνα χωÏίζονται, με το μεν Ï€Ïώτο εξ αυτών να συλλαβίζεται με το φωνήεν, τη δίφθογγο ή το συνδυασμό που Ï€Ïοηγείται, τα δε υπόλοιπα με το φωνήεν, τη δίφθογγο ή το συνδυασμό που ακολουθεί
: εκ-στÏα-τεί-α, παν-στÏα-τιά, αμ-βÏο-σί-α, αν-θÏω-πιά.
Τα φωνήεντα που συμπÏοφÎÏονται σε μία συλλαβή (οι λεγόμενες
κÏÏιες
και
καταχÏηστικÎÏ‚ δίφθογγοι
) θεωÏοÏνται κατά το συλλαβισμό ως Îνας φθόγγος (λογαÏιάζονται σαν Îνα φωνήεν) και γι’ αυτό δε χωÏίζονται:
κο-Ïόι-δο,
αη-δό-νι,
βόη-θα, νε-Ïάι-δα, αϊ-τός, δια-βά-ζω, βια-σÏ-νη, ά-δειος, παι-διά, πο-τη-ÏιοÏ, χτυ-πιÎ-ται, ά-πια-στος.
Όμως, όταν τα φωνήεντα δε συμπÏοφÎÏονται σε μία συλλαβή, χωÏίζονται:
βι-α-σμός,
α-δει-οÏ-χος, Ï€Ïα-τη-Ïι-οÏ-χος, κα-κο-ποι-ός, αλ-λοι-ÏŽ-νω.
Τα
δίψηφα φωνήεντα
(αι, ει, οι, ου και υι) ...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr