Πολλοί είναι οι Ï„Ïόποι —όπως συμβαίνει κατά κανόνα στην ελληνική γλώσσα— με τους οποίους μποÏοÏμε να δηλώσουμε αυτό που παÏάγεται από κάποια αιτία, αυτό που κάνει την εμφάνισή του ως
αιτιατό
, αυτό που ÎÏχεται ως φυσική συνÎχεια ενεÏγειών, Ï€Ïάξεων, φαινομÎνων ή καταστάσεων.
Βεβαίως, οι λÎξεις που Îχουμε στη διάθεσή μας Ï€Ïος τοÏτο δεν επιτÏÎπεται να χÏησιμοποιοÏνται αδιακÏίτως —φαινόμενο που παÏατηÏείται συχνά τόσο στο γÏαπτό όσο και στον Ï€ÏοφοÏικό λόγο—, καθώς δεν είναι ταυτόσημες, δεν Îχουν δηλαδή το ίδιο ακÏιβώς σημασιολογικό πεÏιεχόμενο.
Στο παÏόν άÏθÏο θα επιχειÏήσουμε να αναδείξουμε τις όντως λεπτÎÏ‚ εννοιολογικÎÏ‚ αποχÏώσεις των εν λόγω λÎξεων και να καταστήσουμε σαφÎÏ‚ Ï€Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ πότε Ï€ÏÎπει να χÏησιμοποιοÏμε καθεμία από αυτÎÏ‚.
Κατ’ αÏχάς, όταν δεν επιθυμοÏμε να χÏωματίσουμε το λόγο μας, αλλά θÎλουμε να Ï€ÏοβοÏμε σε μια ουδÎτεÏη δήλωση, να χÏησιμοποιήσουμε μια λÎξη με ουδÎτεÏη σημασία, μποÏοÏμε να μεταχειÏιστοÏμε τη λÎξη
αποτÎλεσμα
:
«Η λαμπÏή ακαδημαϊκή καÏιÎÏα του ήταν αποτÎλεσμα των πολÏχÏονων Ï€Ïοσπαθειών του», «Η θεαματική βελτίωση της εικόνας του υπήÏξε αποτÎλεσμα της θεÏαπευτικής αγωγής που ακολοÏθησε», «Ποια νομίζεις ότι θα είναι τα αποτελÎσματα των ενεÏγειών της;»
...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr