Η αÏχική φÏση των
παλαιότατων
αυτών
εθίμων
, όπως εξάλλου και εκείνων της ελληνικής ΑποκÏιάς, συνίσταται αφενός σε Îνα πληθωÏικό ξÎσπασμα της ζωής και αφετÎÏου στην ενίσχυση της νÎας βλάστησης με διαφόÏων ειδών εκδηλώσεις.
ΣταθεÏά στοιχεία αποτελοÏν το
κÎφι
και η άκÏως
κοÏοϊδευτική διάθεση
των πανηγυÏιστών.
ΠαÏαδείγματος χάÏιν, στην ανοιξιάτικη αττική γιοÏτή των ΑνθεστηÏίων αστείοι Ï„Ïποι Ï„ÏιγυÏνοÏσαν με άμαξες και απευθÏνονταν στους θεατÎÏ‚ με λόγια εντόνως χλευαστικά, που τις πεÏισσότεÏες φοÏÎÏ‚ θα είχαν τη μοÏφή στίχων.
Πίσω από όλα τα τολμηÏά αστεία και το αδιάντÏοπο αυτό φÎÏσιμο είναι σε τελική ανάλυση η
λατÏεία
, η αντίληψη για την
αποτÏοπαϊκή δÏναμη
του
άσεμνου
.
Υπ’ αυτό το Ï€Ïίσμα, οι ζουμεÏÎÏ‚ αÏιστοφανικÎÏ‚ χοντÏοκοπιÎÏ‚, όπως και η τάση της αÏχαίας κωμωδίας για Ï€ÏοσωπικÎÏ‚ επιθÎσεις, είναι ÏιζωμÎνες σε παλαιά αλλά ζωντανά Îθιμα.
Μια άλλη —πιθανώς ελληνιστική— θεωÏία για τη
γÎνεση της κωμωδίας
Îχει την αφετηÏία της στην
κώμη
, το χωÏιό.
Όπως Ï€ÏοκÏπτει από αυτήν την εκδοχή, χωÏικοί πήγαιναν τη νÏχτα στην πόλη και Ï„ÏαγουδοÏσαν μπÏοστά στα σπίτια πολιτών από τους οποίους είχαν αδικηθεί.
Οι απαÏχÎÏ‚ του δÏάματος – η γÎνεση της κωμωδίας (ΜÎÏος Α’)
Οι απαÏχÎÏ‚ του δÏάματος – η γÎνεση της κωμωδίας (ΜÎÏος Β’)
...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr