Το ηπειÏώτικο Ï„ÏαγοÏδι άÏγησε πολÏ, εν συγκÏίσει με άλλα δημοτικά ακοÏσματα, να πάÏει την αναγνώÏιση που του αξίζει. ΠεÏιφÏουÏημÎνο από την οÏοσειÏά της Πίνδου και σε συνδυασμό με κοινωνικοÏÏ‚ συσχετισμοÏÏ‚ που «ποινικοποίησαν» τόσο την καταγωγή του, όσο και το κλαÏίνο, Ï€ÎÏασαν πολλÎÏ‚ δεκαετίες μÎχÏι να εμφανιστεί τώÏα δειλά- δειλά σε Îνα κάποιο μουσικό Ï€Ïοσκήνιο.
Από τη μία, η μεγάλη πολιτισμική ζημιά που άφησε η χοÏντα,ταυτίζοντας το κλαÏίνο με Ïμνους Ï€Ïος τους δικτάτοÏες -όπως, για παÏάδειγμα, το καλαματιανό «Γεια σου,ΓιώÏγο Παπαδόπουλε»- από την άλλη ο βαÏÏÏ‚,αÏγός, ξÎνος ήχος του ηπειÏώτικου άσματος, δεν άφησαν την παÏάδοση της επαÏχιακής ακÏογωνιάς να γίνει δημοφιλής. Εξάλλου, η Ïαγδαία αστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας συνοδεÏτηκε με μία απαξίωση της παÏάδοσης, που αυτομάτως Îγινε αυτό που λÎμε «βλάχικο», «χωÏιάτικο», όχι, Ï„Îλος πάντων, αÏκετά σικ στοιχείο για τα (μικÏο)αστικά σαλόνια των μεγάλων πόλεων.
ΑÏγότεÏα, όμως, υπό το Ï€Î¿Î»Ï Î¼ÎµÎ³Î¬Î»Î¿ καλλιτεχνικό βάÏος του ΑÏχάγγελου της ΚÏήτης, Îίκου ΞυλοÏÏη, η ελληνική αστική (γεωγÏαφικά πεÏισσότεÏο, παÏά ταξικά), κοινωνία, δε δυσκολεÏτηκε να αγκαλιάσει μία ÎτεÏη δημοτική παÏάδοση, αυτήν της ΚÏήτης. Οφείλουμε να παÏαδεχτοÏμε πως η κÏητική λαϊκή Ï„Îχνη υπήÏξε η απαÏχή της αποδοχής. ΑκολοÏθησαν τα νησιώτικα, τα θÏακιώτικα Ï„ÏαγουδισμÎνα από τους αυτοαποκαλοÏμενους Îντεχνους δημιουÏγοÏÏ‚, αλλά το ηπειÏώτικο Ï„ÏαγοÏδι θÎση δεν πήÏε στα πάλκα των μπουάτ . Κι οÏτε επÏόκειτο να πάÏει σÏντομα. Από τα θÏυλικά ΤÏαγοÏδια της Φωτιάς της μεταπολίτευσης, με τον εμβληματικό ΞυλοÏÏη να Ï€Ïοταγωνιστεί, άνοιξε ο δÏόμος, μα υπήÏξε μακÏÏÏ‚, αÏγόσυÏτος και της… υπομονής, μÎχÏι να φτάσει απενοχοποιημÎνο στα αυτιά μας το ΤÏαγοÏδι της ΗπείÏου. ΜακÏÏÏ‚, αÏγόσυÏτος και της υπομονής, όπως ακÏιβώς κι ο χοÏός του.
Οι Κατσιμιχαίοι, ο Υφαντής και οι VIC
Κατά τα Ï„Îλη της δεκαετίας του ’80 – αÏχÎÏ‚ ’90 η κÏατική τηλεόÏαση μετÎδωσε το κλαÏίνο του σπουδαίου ΠετÏολοÏκα Χαλκιά, Ï€Ïάγμα Ï€...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr