Ηπειρώτικο τραγούδι: Ο έρωτας, ο θάνατος και η ξενιτιά Ημερομηνία:
31/3/2019, 16:07 - Εμφανίσεις: 50
Το ηπειρώτικο τραγούδι άργησε πολύ, εν συγκρίσει με άλλα δημοτικά ακούσματα, να πάρει την αναγνώριση που του αξίζει. Περιφρουρημένο από την οροσειρά της Πίνδου και σε συνδυασμό με κοινωνικούς συσχετισμούς που «ποινικοποίησαν» τόσο την καταγωγή του, όσο και το κλαρίνο, πέρασαν πολλές δεκαετίες μέχρι να εμφανιστεί τώρα δειλά- δειλά σε ένα κάποιο μουσικό προσκήνιο.
Από τη μία, η μεγάλη πολιτισμική ζημιά που άφησε η χούντα,ταυτίζοντας το κλαρίνο με ύμνους προς τους δικτάτορες -όπως, για παράδειγμα, το καλαματιανό «Γεια σου,Γιώργο Παπαδόπουλε»- από την άλλη ο βαρύς,αργός, ξένος ήχος του ηπειρώτικου άσματος, δεν άφησαν την παράδοση της επαρχιακής ακρογωνιάς να γίνει δημοφιλής. Εξάλλου, η ραγδαία αστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας συνοδεύτηκε με μία απαξίωση της παράδοσης, που αυτομάτως έγινε αυτό που λέμε «βλάχικο», «χωριάτικο», όχι, τέλος πάντων, αρκετά σικ στοιχείο για τα (μικρο)αστικά σαλόνια των μεγάλων πόλεων.
Αργότερα, όμως, υπό το πολύ μεγάλο καλλιτεχνικό βάρος του Αρχάγγελου της Κρήτης, Νίκου Ξυλούρη, η ελληνική αστική (γεωγραφικά περισσότερο, παρά ταξικά), κοινωνία, δε δυσκολεύτηκε να αγκαλιάσει μία έτερη δημοτική παράδοση, αυτήν της Κρήτης. Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η κρητική λαϊκή τέχνη υπήρξε η απαρχή της αποδοχής. Ακολούθησαν τα νησιώτικα, τα θρακιώτικα τραγουδισμένα από τους αυτοαποκαλούμενους έντεχνους δημιουργούς, αλλά το ηπειρώτικο τραγούδι θέση δεν πήρε στα πάλκα των μπουάτ . Κι ούτε επρόκειτο να πάρει σύντομα. Από τα θρυλικά Τραγούδια της Φωτιάς της μεταπολίτευσης, με τον εμβληματικό Ξυλούρη να προταγωνιστεί, άνοιξε ο δρόμος, μα υπήρξε μακρύς, αργόσυρτος και της… υπομονής, μέχρι να φτάσει απενοχοποιημένο στα αυτιά μας το Τραγούδι της Ηπείρου. Μακρύς, αργόσυρτος και της υπομονής, όπως ακριβώς κι ο χορός του.
Οι Κατσιμιχαίοι, ο Υφαντής και οι VIC
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’80 – αρχές ’90 η κρατική τηλεόραση μετέδωσε το κλαρίνο του σπουδαίου Πετρολούκα Χαλκιά, πράγμα π...