Κατά Ï€Ïώτον, το επίθετο
Ï€ÏότεÏος/Ï€ÏότεÏη
(λογιότεÏος Ï„Ïπος
Ï€ÏοτÎÏα
)
/Ï€ÏότεÏο
της νÎας ελληνικής γλώσσας απαντά και στην αÏχαία ελληνική γλώσσα (Ï€ÏότεÏος/Ï€ÏοτÎÏα/Ï€ÏότεÏον), και μάλιστα με το ίδιο ακÏιβώς σημασιολογικό πεÏιεχόμενο, δηλώνοντας αυτόν που Ï€Ïοηγείται, τον
Ï€ÏοηγοÏμενο
, τον
Ï€ÏογενÎστεÏο
, τον
Ï€ÏωτÏτεÏο
.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στη γÏαμματική της αÏχαίας ελληνικής γλώσσας το επίθετο Ï€ÏότεÏος πεÏιλαμβάνεται στα λεγόμενα
ελλειπτικά παÏαθετικά
, δηλαδή στα παÏαθετικά των επιθÎτων εκείνων στα οποία λείπει ο θετικός βαθμός ή και Îνας από τους δÏο άλλους βαθμοÏÏ‚.
Εν Ï€ÏοκειμÎνω, το επίθετο συγκÏÎ¹Ï„Î¹ÎºÎ¿Ï Î²Î±Î¸Î¼Î¿Ï
Ï€ÏότεÏος
και το επίθετο υπεÏÎ¸ÎµÏ„Î¹ÎºÎ¿Ï Î²Î±Î¸Î¼Î¿Ï
Ï€Ïώτος
παÏάγονται από την Ï€Ïόθεση
Ï€Ïο
.
Στη νÎα ελληνική γλώσσα μεταχειÏιζόμαστε το λόγιας Ï€ÏοÎλευσης επίθετο Ï€ÏότεÏος/Ï€ÏότεÏη/Ï€ÏότεÏο όταν αναφεÏόμαστε, για παÏάδειγμα, σε Ï€ÏότεÏο χÏόνο ή σε Ï€ÏότεÏο Îντιμο βίο, αλλά και όταν κάνουμε χÏήση της γνωστής φÏάσης
εκ των Ï€ÏοτÎÏων
(από Ï€Ïιν).
Κατά δεÏτεÏον, το ουσιαστικό
Ï€ÏοτεÏαία
σημαίνει στη νÎα ελληνική γλώσσα την
Ï€ÏοηγοÏμενη ημÎÏα
(αντώνυμό του είναι η υστεÏαία, η επόμενη ημÎÏα).
Î Ïόκειται, στην Ï€Ïαγματικότητα, για το θηλυκό γÎνος του επιθÎτου της αÏχαίας ελληνικής γλώσσας Ï€ÏοτεÏαίος/Ï€ÏοτεÏαία/Ï€ÏοτεÏαίον (ο της Ï€ÏοηγοÏμενης ημÎÏας, ο Ï€Ïο μιας ημÎÏας), που
επÎχει θÎση ουσιαστικοÏ
(αποτελεί ουσιαστικοποιημÎνο επίθετο).
ΑκολουθοÏν παÏαδείγματα χÏήσης του Î¿Ï…ÏƒÎ¹Î±ÏƒÏ„Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€ÏοτεÏαία, που αναζητήσαμε και βÏήκαμε στο διαδίκτυο:
«Ήδη από την Ï€ÏοτεÏαία της ετυμηγοÏίας είχαν ξεκινήσει οι υποθÎσεις», «Ο εν λόγω νόμος μπήκε σε εφαÏμογή την Ï€ÏοτεÏαία της Îνταξης της ΚÏÏ€Ïου στην ΕυÏωπαϊκή Ένωση», «Η ΑναθÎτουσα ΑÏχή δÏναται πάντως να δεχτεί εν όλω ή μεÏικώς την Ï€Ïοδικαστική Ï€Ïοσφυγή και Îπειτα από την πάÏοδο της ανωτÎÏω Ï€Ïοθεσμίας, Îως...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr