Όσον αφοÏά τώÏα τις γνωστÎÏ‚ από την
Ποιητική
του ΑÏιστοτÎλη
διεκδικήσεις των ΔωÏιÎων
αναφοÏικά με τη
γÎνεση της κωμωδίας
, αυτό που μποÏοÏμε απλώς να επισημάνουμε είναι πως, αν και γινόταν δεκτός επί μακÏόν Îνας ισχυÏός δωÏικός συντελεστής στην ανάπτυξη της αττικής κωμωδίας, δεν Îχουμε στη διάθεσή μας κανÎνα στοιχείο που να μας επιτÏÎπει να τοποθετήσουμε τη δωÏική φάÏσα (Ï€.χ., μεγαÏικό αυτοσχÎδιο δÏάμα,
φλÏακες
ή
ιλαÏοτÏαγωδία
στις ελληνικÎÏ‚ αποικίες της Κάτω Ιταλίας) Ï€Ïιν από την αττική κωμωδία.
Κατά την επικÏατοÏσα αντίληψη στους κόλπους των σÏγχÏονων εÏευνητών, μολονότι δεν θα μποÏοÏσε να παÏαμεÏιστεί εντελώς το
ενδεχόμενο δωÏικών επιδÏάσεων
, η
αθηναϊκή κωμωδία
Ï€ÏÎπει να νοηθεί κυÏίως ως
αττικό δημιοÏÏγημα
.
Εν τω μεταξÏ, σÏμφωνα με μιαν ενδιαφÎÏουσα θεωÏία για τη γÎνεση της αττικής κωμωδίας, στον
αττικό χοÏÏŒ
που χόÏευε με κάθε λογής μεταμφίεση —ζωόμοÏφη ως επί το πλείστον— εισήλθαν
ηθοποιοί από την Πελοπόννησο
, που ÎφεÏαν μάλιστα μαζί τους τη στολή των διονυσιακών κοιλαÏάδων.
Φυσικά, υπάÏχει και ο αντίλογος: παÏαστάσεις με κοιλαÏάδες χοÏευτÎÏ‚ απαντοÏν και στην Αττική στο α’ μισό του 6ου αιώνα Ï€.Χ., κάτι που μας ωθεί στο να αναÏωτηθοÏμε μήπως οι εικόνες αυτÎÏ‚ Îχουν Îνα γνήσιο αττικό υπόστÏωμα.
Σε κάθε πεÏίπτωση, το εάν ο χοÏός εμφανιζόταν ενίοτε και με φοÏεσιά φαλλοφόÏων κοιλαÏάδων χοÏευτών είναι κάτι που, ελλείψει γνώσεων, δεν μποÏοÏμε οÏτε να το αποÏÏίψουμε οÏτε να το πιστοποιήσουμε.
Το βÎβαιο είναι ότι ο ηθοποιός της κωμωδίας ÎφεÏε κατά κανόνα Îνα χονδÏοειδÎÏ‚ παÏαγÎμισμα, το
σωμάτιον
, και το φαλλό.
Οι απαÏχÎÏ‚ του δÏάματος – η γÎνεση της κωμωδίας (ΜÎÏος Α’)
Οι απαÏχÎÏ‚ του δÏάματος – η γÎνεση της κωμωδίας (ΜÎÏος Β’)
Οι απαÏχÎÏ‚ του δÏάματος – η γÎνεση της ...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr