Ο άνθρωπος που γνώριζε σινεμά Ημερομηνία:
3/8/2019, 12:21 - Εμφανίσεις: 61
Ο Αλφρεντ Χίτσκοκ είναι κυρίως γνωστός για την πρωτοπορία της οπτικής έκφρασής του, η οποία πάντοτε ανανεωνόταν και κατά περίεργο τρόπο πάντοτε έμενε η ίδια. Ξεκίνησε την κινηματογραφική καριέρα του στη διάρκεια του βωβού κινηματογράφου, πράγμα το οποίο εξηγεί με σαφήνεια γιατί ακόμα και στις ομιλούσες ταινίες στηρίχθηκε κυρίως στην εικόνα ως μέσο «μεταφοράς» συναισθημάτων. Γνώριζε πώς να στήνει και να κινηματογραφεί έξυπνες σκηνές και ανέκαθεν αναζητούσε νέους τρόπους για να πει ιστορίες. «Εχω γίνει ένα σώμα ταινίες» είχε πει κάποτε. «Είμαι όλες αυτές οι ταινίες». Πράγματι, κάθε ήρωας σε κάθε ταινία του αποτελούσε μέρος ενός ξεκάθαρου «χιτσκοκικού σύμπαντος» και όλοι τους εξωτερίκευαν τις ανησυχίες, τα κρυφά πάθη και τη φαντασία του δημιουργού.
Μέχρι και σήμερα δεν θα μπορούσε να χωνέψει κανείς το γεγονός ότι ο Χίτσκοκ, σκηνοθέτης που έχει πραγματικά επηρεάσει τόσο πολύ τον κινηματογράφο – στη σκέψη, στην τεχνική, στο ντεκουπάζ, στη χρήση της μουσικής, σε όλα! -, δεν βραβεύθηκε ποτέ με Οσκαρ για δουλειά του. Μετρούσε 5 υποψηφιότητες στην κατηγορία της σκηνοθεσίας, αλλά του δόθηκε μόνο ένα τιμητικό στη δύση της καριέρας του.
Ολες οι ταινίες του είχαν σταθερές βάσεις. Βασίζονταν σε μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και διηγήματα. Ο ίδιος δεν έγραφε ποτέ τα σενάρια. Γιατί ήταν σκηνοθέτης. Φυσικά, θα μπορούσε να έδινε προτεραιότητα στην εικόνα, ταυτοχρόνως όμως γνώριζε τη σημασία της ιστορίας, η οποία ούτως ή άλλως θα έπρεπε καταρχήν να ειπωθεί προτού μετατραπεί σε ταινία. Συνεπώς, η συγγραφή των σεναρίων του ήταν περισσότερο σημαντική απ’ όσο πιθανόν να φαίνεται και η συνεργασία του με τους συγγραφείς ένα από τα ιδιαιτέρως σημαντικά στοιχεία των ταινιών του (προτιμούσε πάντοτε τους ήδη διάσημους συγγραφείς, όπως ο Θόρντον Γουάιλντερ, ο Μπεν Χεκτ και ο Ρόμπερτ Σέργουντ, διότι είχαν τις λιγότερες φιλοδοξίες και δεν έγραφαν για τη φήμη τους αλλά για την ταινία).
Ασχολήθηκε με έργα των Δάφνης ντι Μοριέ («Τα πουλιά»), Ρόμπερτ Μπολτ...