Η πρωτοτυπία μιας γλώσσας έγκειται, ως γνωστόν, στις λέξεις της που δημιουργήθηκαν ανά τους αιώνες για να αποδώσουν την ξεχωριστή φυσιογνωμία ενός τόπου εγκατάστασης, τις χαρακτηριστικές δραστηριότητες ενός πληθυσμού, καθώς και έννοιες που σχετίζονται με τον πνευματικό κόσμο αυτού. Η εξέλιξη και –κυρίως– η μετάδοση των ειδικών όρων του ενός ή του άλλου ιδιώματος φανερώνουν εμμέσως περαιτέρω ανάπτυξη και επέκταση δραστηριοτήτων, μετακινήσεις, αλλά και την αίγλη εκείνων που χρησιμοποιούν το ιδίωμα αυτό. Επομένως, ο δανεισμός των εν λόγω ιδιαιτεροτήτων συνιστά αναμφίβολα μια πολύτιμη πηγή πληροφοριών για τη μελέτη της διαδρομής ενός λαού μέσα στο χρόνο. Έχοντας κατά νουν τα ανωτέρω, αντιλαμβανόμαστε ότι οι ξένες λέξεις που απαντούν στη μυκηναϊκή γλώσσα, στα κείμενα δηλαδή της Γραμμικής Β –τα πρώτα, θυμίζουμε, γνωστά ελληνικά κείμενα–, αντανακλούν τις επαφές και τις ανταλλαγές μεταξύ των πρώτων Ελλήνων που έφθασαν στις ακτές της Μεσογείου και των εγγύτερων ή πλέον απομακρυσμένων γειτόνων τους. Πέραν ορισμένων προσηγορικών (κοινών) ονομάτων που δανείστηκαν από τους γηγενείς πληθυσμούς κ
Διαβάστε περισσότερα |