Στα άρθρα που ακολουθούν θα εντρυφήσουμε στις ελληνικές διαλέκτους της 1ης προχριστιανικής χιλιετίας, θα εξετάσουμε το διαλεκτικό μωσαϊκό τής εν λόγω ιστορικής περιόδου. Ο κύκλος ζωής των διαλέκτων αυτών άνοιξε με τη «γραμματειακή» γλώσσα των ομηρικών επών –το ιδιόμορφο αυτό αμάλγαμα ιωνικών και αιολικών κατά βάση διαλεκτικών χαρακτηριστικών– και έκλεισε με την επικράτηση της ελληνιστικής κοινής, που –θυμίζουμε– αποτέλεσε τη γέφυρα διαμέσου της οποίας η ελληνική γλώσσα ήλθε σε επαφή με το χριστιανισμό και συμπορεύτηκε με τη λατινική γλώσσα. Κατ’ αρχάς, επιβάλλεται να επισημάνουμε την έντονη διαλεκτική διαφοροποίηση που παρουσιάζει η ελληνική γλώσσα από τους Προκλασικούς Χρόνους έως την Ελληνιστική Εποχή. Η εν λόγω διαλεκτική διάσπαση, η παντελής απουσία μιας κοινής γλώσσας, καθίσταται εμφανής από τις διαθέσιμες επιγραφικές μαρτυρίες, αρχής γενομένης από τα παλαιότερα γνωστά ελληνικά κείμενα σε αλφαβητική γραφή, που ανάγονται στον 8ο αιώνα π.Χ. Έτσι, για την καταγραφή οποιουδήποτε κειμένου –δημόσιου, ιδιωτικού ή διακρατικού χαρακτήρα– χρησιμοποιούνταν η τοπική διάλεκτος μιας πόλης,
Διαβάστε περισσότερα |