Μόδα και υψηλή ραπτική στο Φουγάρο του Ναυπλίου

Οκτώ νέοι δημιουργοί με ρούχα, 15 σχεδιαστές κοσμημάτων και εννέα σχεδιαστές με αξεσουάρ προσπαθούν να αποτυπώσουν ένα κομμάτι της μεγάλης σχεδιαστικής αλλά και εμπορικής έκρηξης της μόδας, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της «Fougaro Craft Fair #3» που εγκαινιάζεται το Σάββατο στον πολυχώρο Φουγάρο, στο Ναύπλιο.

Από την έκθεση, που θα κρατήσει ώς τις 11 Ιανουαρίου 2015, δεν θα μπορούσε να λείψει ένα αφιέρωμα στην υψηλή ραπτική.

H έκθεση, όπως και οι προηγούμενες, έχει θέσει υπό διερεύνηση την μόδα σαν χειροτεχνία (craft) και σαν συνέχεια μιας μεγάλης παράδοσης που εν πολλοίς, με την εισβολή του βιομηχανικού έτοιμου ενδύματος, έχει χαθεί.

Νέοι σχεδιαστές που αρχίζουν από το μηδέν και βρίσκουν το δρόμο μόνοι τους, επινοώντας δικές τους τεχνικές: άλλοι με εξειδικευμένες σπουδές που σχεδιάζουν και κατασκευάζουν τα πατρόν στον υπολογιστή και άλλοι που συνεχίζουν τη μεγάλη παράδοση της ραπτικής που υπήρχε στην χώρα μας.

Όλοι μαζί σε ένα snap shot πουκαταβάλει προσπάθεια να καταγράψει ένα κομμάτι της σημερινής πραγματικότητας στον τομέα αυτόν.

Η υψηλή ραπτική

Στο πλαίσιο της έκθεση έχει προγραμματιστεί και ένα αφιέρωμα, υπό την επιμέλεια του στυλίστα Μιχάλη Πάντου, στην υψηλή ραπτική: Η Σήλια Κριθαριώτη, η Λουκία, ο Λάσκαρης Βαλαβάνης και ο Βασίλης Ζούλιας προσεγγίζουν το ίδιο θέμα από διαφορετική οπτική γωνία.

Η Λουκία, femme du monde, πιστή στους αυστηρούς «κανόνες» της υψηλής ραπτικής δημιουργεί, προσεγγίζοντας ποιητικά, τις μεγάλες τέχνες που τη συναρπάζουν: θέατρο, ποίηση, κινηματογράφος, μουσική και ζωγραφική.

Ο Λάσκαρης Βαλαβάνης έχει τις ικανότητες των μεγάλων δημιουργών του 20ού αιώνα. Σχεδιάζει, ετοιμάζει το πατρόν, κόβει, ράβει και κεντά. Έτσι, κάθε ρούχο που βγαίνει από το ατελιέ του έχει πραγματικά περάσει από τα χέρια του δημιουργού σε όλα του τα στάδια.

Η Σήλια Κριθαριώτη παρέλαβε και συνεχίζει, δίνοντας μια καινούργια πνοή, έναν ιστορικό οίκο της Αθήνας: τον οίκο Τσούχλου που άνοιξε το 1906. «Βαριά» και ενδιαφέρουσα κληρονομιά μια και μαζί με τον οίκο παρέλαβε και το προσωπικό του: παλιές μοδίστρες και κεντήστρες που τη μύησαν σε τρόπους και μυστικά της υψηλής ραπτικής που σήμερα έχουν χαθεί.

Ο Βασίλης Ζούλιας εμπνέεται, με θρησκευτική σχεδόν εμμονή, από την εικονική πραγματικότητα μιας εξιδανικευμένης κοινωνίας αστών που την απεικόνισε ο κινηματογράφος της δεκαετίας του ’50 και του ’60. Μένει πιστός στο στυλ που αγαπά, καταφέρνοντας ωστόσο να δημιουργήσει ρούχα απολύτως σύγχρονα.